Landschapsarchitecten Harro en Roel van Buro Harro: “Een glooiend landschap, dwars door het plan heen.”

Kijken naar wat er al is

Voor Harro en Roel begon het ontwerp niet met de vraag hoeveel groen er nog tussen de gebouwen paste. Het begon met kijken naar de plek zelf. Naar de Velperweg, de bestaande villa, de grote bomen, de oude muurtjes en het hoogteverschil in het terrein. “Je ziet hier nog heel duidelijk de link met het verleden”, vertelt Harro. “Vanaf het centrum van Arnhem ging de stad vroeger langzaam over in buitengebied. Dat is inmiddels natuurlijk stedelijk gebied geworden, maar langs de Velperweg voel je die oude parkachtige laan nog steeds. Met villa’s, grote bomen en groene voortuinen. Dat wilden we bewaren.” Daarom zijn de nieuwe gebouwen niet strak tegen de weg gezet. Ze schuiven terug, zodat er aan de Velperweg ruimte blijft voor bestaand groen, zicht en lucht. Ook de muurtjes in de buurt speelden een rol. “Die zie je hier op veel plekken terug”, zegt Roel. “Dat is echt iets van deze plek. Daarom behouden we bestaande muurtjes waar dat kan en voegen we nieuwe toe waar dat logisch is. Zo sluit Springfield niet alleen aan op de Velperweg, maar ook op de wijk erachter.”

Hoogteverschil als kracht

Springfield ligt op een terrein met ongeveer vijf meter hoogteverschil. Dat kun je oplossen met harde randen, trappen en keerwanden. Of je maakt er juist de kwaliteit van het plan van. Buro Harro koos voor dat laatste. “In Arnhem zijn we gewend aan hoogteverschillen”, zegt Harro. “Maar vaak worden ze vooral technisch opgelost. Hier wilden we het hoogteverschil juist gebruiken. Het landschap glooit straks door het hele terrein heen.” Onder een groot deel van het gebied ligt straks een parkeervoorziening. Daaroverheen loopt het landschap door. Alsof het altijd zo is geweest. “Eigenlijk duwen we de garage in de stuwwal”, zegt Harro. “En daarna trekken we het landschap er weer overheen. Daardoor haal je de auto uit beeld en krijg je daar groen en verblijfskwaliteit voor terug.” Roel vult aan: “Soms loop je dus op een dek boven de parkeergarage, maar dast ervaar je straks niet zo. De bedoeling is dat het voelt als één glooiend landschap. Met paden, trappen, bomen, beplanting en plekken waar je even blijft hangen. Juist dat contrast maakt Springfield bijzonder. Je zit echt in de stad. Met stevige gebouwen om je heen. Tegelijkertijd loop je door een landschap dat zacht, groen en natuurlijk aanvoelt.”

Een route door het groen

Springfield wordt geen afgesloten binnentuin voor bewoners alleen. “Er loopt straks gewoon een looproute doorheen, onder meer richting de bushalte aan de Velperweg”, zegt Harro. “Dat maakt het onderdeel van de buurt en daardoor krijgt het plan beweging. Bewoners komen elkaar tegen, buurtbewoners lopen erdoorheen en tussen de gebouwen ontstaat een klein plein waar routes samenkomen.” “Waar paden samenkomen, krijg je ontmoeting”, zegt Roel. “Daar maken we ruimte voor een zitplek en speelgelegenheid.” Ook de trappartij doet mee. Die verbindt hoog en laag, maar wordt ook een plek om even te zitten. “Op het zuiden, met zicht op wat er langskomt”, zegt Harro. “En plekken waar beweging en ontmoeting vanzelf ontstaan.” Het groen versterkt dat gevoel. Tussen de gebouwen komen vaste planten, heesters, kleine bomen en klimplanten tegen de gevels. “We willen soorten gebruiken die echt waarde hebben voor insecten, vogels en andere dieren”, zegt Roel. “En groen dat het hele jaar iets doet.” Zo krijgt Springfield niet alleen meer beplanting, maar ook meer leven.

Een levendig stuk Arnhem

Wat straks ontstaat, is een woongebied met veel woningen, maar niet met het gevoel van een volgebouwd terrein. De auto verdwijnt grotendeels uit beeld. Het landschap loopt door. Routes maken het gebied open. Trappen, bomen, hagen, bloemrijk grasland, klimplanten en vaste planten brengen het groen tot aan de voordeur. “Je krijgt hier stedelijk wonen, midden in een landschap ”, zegt Harro. “Dat glooit, dat leeft, dat voor kinderen leuk is en waar ook buurtbewoners doorheen lopen. Dat maakt Springfield tot een levendige plek waar stad en landschap samenkomen.” Misschien is dat precies de kracht van Springfield. Het wordt geen groen hofje dat zich afsluit van de stad. En ook geen stevig woonblok met toevallig wat planten eromheen. Het wordt een plek waar Arnhem voelbaar blijft. In de hoogte, de stenen, de routes en het groen dat straks langs de gebouwen omhoog groeit.

Meer informatie over Buro Harro: www.buroharro.nl